Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
[ X ]
Wersja polska Wersja angielska

Wytyczne OOS 6. Farmy wiatrowe i prognoza ich oddziaływań w procesie inwestycyjnym

 

6.1. Wstęp

Farmy wiatrowe są kwalifikowane przez polskie i unijne przepisy jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym mogą podlegać ocenie oddziaływania na środowisko.

Ocena oddziaływania na środowisko FW może nastąpić na następujących etapach procesu inwestycyjnego w ramach:

  • postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
  • ponownej oceny oddziaływania na środowisko,
  • oceny oddziaływania przedsięwzięć na obszary Natura 2000 (dla przedsięwzięć III grupy).

W niniejszym rozdziale przedstawiono jedynie schematy postępowań, w ramach których może być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Zwrócono przy tym szczególną uwagę na elementy specyficzne dla farm wiatrowych. Osoby, które chciałyby zapoznać się bardziej szczegółowo z procedurą oceny oddziaływania na środowisko, odsyłamy do opracowania „Postępowanie administracyjne w sprawach określonych ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Publikacja ta została wydana w tej samej serii wydawniczej, w ramach „Zeszytów Metodycznych Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska"
w sierpniu 2009 roku. Jest dostępna na stronie internetowej GDOŚ.[1]

 

6.2. Kwalifikacja prawna farm wiatrowych

Postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

FW mogą na podstawie tej ustawy zostać zaliczone do przedsięwzięć:

  • mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 Uooś), tzw. przedsięwzięcia I grupy,
  • mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 Uooś), tzw. przedsięwzięcia II grupy,
  • mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 a niezakwalifikowanych do I lub II grupy (art. 59 ust. 2 Uooś).

Aby dokonać kwalifikacji FW do jednej z tych grup należy posłużyć się przepisami Rozporządzenia OOŚ. Przepisy tego rozporządzenia wymieniają zarówno FW, jak i - oddzielnie - niektóre elementy infrastruktury towarzyszącej farmom.

Do I grupy zaliczono:

  • instalacje planowane na lądzie wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii, o mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW (§ 2 ust. 1 pkt 5),
  • instalacje planowane w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii (§ 2 ust. 1 pkt 5),

Do II grupy zaliczono:

  • instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, nie wymienione w § 2, ust. 1, pkt 5 ( § 3 ust. 1 pkt 6).

Inne, niż wymienione wyżej FW, nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mogą jednak należeć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Do tej kategorii zaliczamy:

  • przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony i nie zostały zakwalifikowane do I lub II grupy,
  • przedsięwzięcia, dla których został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 na podstawie art. 96 i 97 Uooś.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z obowiązującymi polskimi przepisami (październik 2010 r.), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się farm wiatrowych składających się z elektrowni o wysokości poniżej 30 m, chyba że mogą znacząco oddziaływać na obszary sieci Natura 2000. Rozporządzenie z 9 listopada 2004 r. zostanie po 15 listopada 2010 r. zastąpione nowym rozporządzeniem, wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 60 Uooś.

Dyrektywa OOŚ zalicza farmy wiatrowe do II grupy przedsięwzięć - mówi o „urządzeniach wykorzystujących siłę wiatru do produkcji energii elektrycznej (farmy wiatrowych)" (Aneks II, ust. 3 lit. i). Zgodnie z art. 4 ust. 2 Dyrektywy OOŚ, przedsięwzięcia wymienione w Aneksie II podlegają badaniu indywidualnemu lub za pomocą progów, lub kryteriów ustalonych przez Państwo Członkowskie. Na podstawie tego badania określa się, czy przedsięwzięcie podlega ocenie oddziaływania na środowisko.

 

6.3. Elementy farmy wiatrowej podlegające ocenie oddziaływania na środowisko

Ocenie oddziaływania na środowisko powinny podlegać wszystkie elementy farmy wiatrowej, które umożliwiają jej funkcjonowanie (mimo, iż jedynie elektrownie wiatrowe, napowietrzne linie elektroenergetyczne i stacje elektroenergetyczne są wymienione w Rozporządzeniu OOŚ). Jak opisano wcześniej, w skład farmy wiatrowej wchodzą:

  • elektrownie wiatrowe,
  • infrastruktura przyłączeniowa wewnętrzna, na którą składają się:
  • o kable elektroenergetyczne,
  • o kable telekomunikacyjne,
  • o GPZ wewnętrzny farmy, o ile występuje.
  • drogi dojazdowe zakończone placami manewrowymi,
  • zaplecza budowy, place montażowe i składowe (tylko w trakcie budowy),

 

Jeśli farma składa się z tych elementów, wszystkie one powinny podlegać ocenie oddziaływania na środowisko. Optymalnym rozwiązaniem jest objęcie ich wszystkich jednym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jedną OOŚ. Tak należałoby postąpić, gdyby literalnie odczytywany był przepis art. 3 ust. 1 pkt 13 Uooś mówiący, że przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, a przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Należy jednak pamiętać, że czasami, GPZ do którego są przyłączone EW nie jest elementem infrastruktury przyłączeniowej wewnętrznej, lecz jest elementem odrębnego przedsięwzięcia, np. Krajowego Systemy Elektroenergetycznego lub elementem wspólnej infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej dla kilku FW. W takich sytuacjach nie jest najczęściej możliwe przeprowadzenie jednej Procedury OOŚ dla wszystkich, powiązanych ze sobą w taki sposób przedsięwzięć.

 

Podobnie sytuacja wygląda w odniesieniu nie tylko do farmy wiatrowej i GPZ, ale także w odniesieniu do całej infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej. Często spotyka się opinię, że farma wiatrowa jest „powiązana technologicznie" z infrastrukturą przyłączeniową zewnętrzną, a to oznacza że obydwa przedsięwzięcia powinny być traktowane jako jedno (vide art. 3 ust. 1 pkt 13). Ponieważ jednak brak jest definicji „powiązania technologicznego", a objęcie infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej i farmy wiatrowej jedną, dsu wydaną dla jednego przedsięwzięcia, jest często niemożliwe do wykonania, każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, kierując się niżej przedstawionymi zasadami.

 

  • 1. Należy pamiętać, że celem Procedury OOŚ jest dokonanie oceny oddziaływania naśrodowisko danego przedsięwzięcia oraz przedsięwzięć z nim powiązanych technologicznie, w taki sposób aby możliwe było stwierdzenie, że realizacja tych przedsięwzięć nie będzie łącznie powodować znaczących oddziaływań.
  • 2. Niezbędne jest więc wzięcie pod uwagę, w trakcie prowadzenia OOŚ dla każdego przedsięwzięcia, czy nie zostało ono podzielone w taki sposób, aby w wyniku tego podziału jakaś część ocenianego przedsięwzięcia, lub przedsięwzięcia z nim powiązanego technologicznie, nie pozostawała bez oceny oddziaływania na środowisko.

•3.       Narzędziami służącymi kompleksowej ocenie całości przedsięwzięcia i przedsięwzięć z nim powiązanych, może być prowadzenie wspólnej Procedury OOŚ dla tych wszystkich przedsięwzięć, o ile jest to możliwe lub prowadzenie odrębnych procedur OOŚ dla wyodrębnionych przedsięwzięć, ale z uwzględnieniem w każdym z raportów dla tych przedsięwzięć oceny skumulowanego wpływu wszystkich pozostałych przedsięwzięć.

 

W odniesieniu do farm wiatrowych i infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej, powyższe zasady mają niezwykle istotne znaczenie. Ze względu na różnorodne uwarunkowania prawne, technologiczne i projektowe, nie zawsze istnieje możliwość przeprowadzenia jednej Procedury OOŚ dla farmy wiatrowej i przyłącza zewnętrznego.

Przyłącze zewnętrzne farmy jest określane szczegółowo w ramach procedury wydawania warunków przyłączenia do sieci, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. 1997 nr 54 poz. 348). Aby określić miejsce przyłączenia oraz zakres niezbędnych inwestycji związanych z umożliwieniem przyłączenia farmy wiatrowej, niezbędne jest określenie lokalizacji farmy wiatrowej, ilości elektrowni wiatrowych, mocy całkowitej i produktywności.

Większość tych danych inwestor może określić dopiero po przeprowadzeniu Procedury OOŚ dla farmy wiatrowej, gdyż to w tej procedurze najczęściej dochodzi do ostatecznego określenia lokalizacji farmy, liczby EW oraz ostatecznej mocy. Już ten fakt powoduje, że wymaganie prowadzenia wspólnej Procedury OOŚ dla FW i przyłącza zewnętrznego może być uzasadnione tylko dla tych projektów, dla których znane jest miejsce przyłączenia, a więc dla których zostały wydane warunki przyłączenia przed rozpoczęciem Procedury OOŚ dla wiatraków.

Taka sytuacja jest jednak niezbyt często spotykana, a po wejściu w życie ustawy o zmianie ustawy Prawo energetyczne z dnia 8 stycznia 2010 roku, będzie spotykana jeszcze rzadziej. Nowelizacja ta wprowadziła bowiem obowiązek przedkładania wraz z wnioskiem o wydanie warunków przyłączenia do sieci, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku braku takiego planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, potwierdzających dopuszczalność lokalizacji danego źródła energii na terenie objętym planowaną inwestycją (art. 1 ust. 5 pkt c ustawy o zmianie ustawy Prawo energetyczne z dnia 8 stycznia 2010 r., Dz.U. 2010 nr 21 poz. 104).

Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a taką sytuację mamy w większości kraju), zezwalającego na lokalizację FW inwestor będzie musiał kolejno:

  • uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla farmy wiatrowej,
  • załączyć tę decyzję do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy
    i zagospodarowania terenu,
  • uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
  • załączyć tę decyzję do wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci,
  • uzyskać warunki przyłączenia do sieci.

 

Dopiero w warunkach przyłączenia do sieci inwestor otrzymuje informację, do którego jej miejsca może zostać podłączona jego farma. W tej sytuacji wykluczone będzie wydanie jednej dsu dla farmy i przyłącza zewnętrznego.

 

Zdarza się także tak, że do GPZ wybudowanego przez jednego inwestora podłączanych jest kilka farm wiatrowych lub różnych źródeł wytwórczych, np. biogazowni, należących do tego samego lub innych inwestorów. Podłączenia kolejnych źródeł wytwórczych do GPZ nie następują w takim wypadku w jednym czasie, lecz na przestrzeni kolejnych lat. Właściciel GPZ podczas jego budowy często nie może przewidzieć ile i jakie elektrownie zostaną do GPZ podłączone. W takiej sytuacji jest zasadne traktowanie takiego GPZ jako elementu jednej z farm, tej która będzie przygotowywana najwcześniej, i w konsekwencji objęcie go Procedurą OOŚ dla tej farmy. Natomiast przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko, prowadzonej dla kolejnych farm wiatrowych podłączanych do tego GPZ, musi być oddziaływanie skumulowane tej farmy i GPZ (ewentualnie farmy, GPZ i farm już do niego podłączonych). W takim przypadku, GPZ i farma lub farmy miałyby odrębne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak Raport OOŚ sporządzany przed wydaniem każdej z nich uwzględniałby oddziaływania skumulowane tych przedsięwzięć.

 

Należy podkreślić, iż za niezgodne z prawem może zostać uznane takie postępowanie, w którym inwestor podzielił przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej na elementy, w konsekwencji czego któreś z tak powstałych przedsięwzięć nie zostało w ogóle poddane ocenie oddziaływania na środowisko - bądź w ramach odrębnej Procedury OOŚ bądź w ramach procedury prowadzonej dla innego przedsięwzięcia.

 

Niezwykle istotnym jest więc, aby organ prowadzący postępowanie w sprawie dsu lub opiniujący w procedurze screeningu wziął pod uwagę wszystkie wyżej przedstawione uwarunkowania i wskazał w postanowieniu o obowiązku przeprowadzenia Procedury OOŚ i zakresie raportu elementy, które powinny podlegać wspólnej Procedurze OOŚ, a które mimo odrębnych postępowań powinny być ocenione wspólnie pod katem kumulacji oddziaływań. Każdy bowiem przypadek tego typu przedsięwzięć powinien być rozpatrywany indywidualnie.

 

Na potrzeby niniejszych Wytycznych przedstawiono 4 przykładowe ścieżki postępowania na przykładzie trzech hipotetycznych projektów. Należy jednak pamiętać, że są to tylko przykłady schematyczne, nie wyczerpujące wszystkich możliwych wariantów. Należy je więc traktować jako wskazówkę, a nie jednoznaczną wytyczną.

 

Projekt 1

Projekt inwestycyjny składa się z budowy farmy wiatrowej i infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej. Dla farmy zostały wydane warunki przyłączenia do sieci, znane jest więc miejsce przyłączenia farmy do KSE oraz zakres inwestycji składających się na budowę przyłącza.

W takiej sytuacji zaleca się przeprowadzenie jednego postępowania OOŚ dla farmy wiatrowej
i przyłącza zewnętrznego, zakończona wydaniem jednej dsu dla obydwu inwestycji.

Rys. 2. Schemat zakresu oceny i postępowania OOŚ dla Projektu 1.

  

 

Projekt 2

Projekt inwestycyjny składa się z budowy farmy wiatrowej i infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej, ale dla farmy wiatrowej nie zostały wydane warunki przyłączenia. Nie znane jest więc miejsce przyłączenia oraz zakres inwestycji związanych z budową przyłącza.

W takiej sytuacji przedmiotem OOŚ może być tylko farma wiatrowa, gdyż nie ma wystarczających danych dla wydania dsu dla przyłącza zewnętrznego. W raporcie niezbędne jednak jest opisanie możliwych przewidywanych wariantów przebiegu infrastruktury przyłączeniowej
i wskazanie potencjalnych miejsc przyłączenia oraz dokonanie oceny wpływu kumulatywnego obydwu inwestycji z uwzględnieniem poszczególnych wariantów.
Dsu zostanie wtedy wydana wyłącznie dla farmy wiatrowej. W przypadku, gdy któryś z przedstawionych wariantów przyłączenia stanowić może znaczące zagrożenie dla środowiska w połączeniu z oddziaływaniami farmy, w dsu może zostać określony brak zgody na zastosowanie tego właśnie wariantu przyłączenia. Nie może jednak w dsu zostać wskazany konkretny wariant przyłączenia, gdyż infrastruktura przyłączeniowa nie jest przedmiotem Procedury OOŚ.

W momencie uzyskania warunków przyłączenia do sieci, inwestor powinien wystąpić o wydanie dsu dla całości przyłącza zewnętrznego (część linii elektroenergetycznych należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W raporcie, o ile będzie wymagane przeprowadzenie Procedury OOŚ, powinien zostać opisany i oceniony wpływ skumulowany przyłącza i farmy wiatrowej.

Rys. 3 Schemat zakresu oceny i Procedur OOŚ dla Projektu 2.

 

Projekt 3

Projekt inwestycyjny składa się z budowy kilku farm wiatrowych, przyłączonych do wspólnej infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej. Znane są warunki przyłączenia i zakres inwestycji związany z budową infrastruktury przyłączeniowej.

Jeżeli przyłącze zewnętrzne jest realizowane przez jeden z podmiotów realizujących jednocześnie jeden z projektów farmy wiatrowej, podmiot ten powinien przeprowadzić wspólna Procedurę OOŚ dla farmy i przyłącza. W raporcie powinien opisać i oceniać także wpływ kumulatywny wszystkich pozostałych FW, które zostaną przyłączone do tej samej infrastrukturą przyłączeniowej.

Podmioty, przygotowujące pozostałe farmy wiatrowe prowadzą Procedurę OOŚ tylko dla swoich farm, bez infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej, ale w raporcie oddziaływania opisują i oceniają wpływ kumulatywny wszystkich farm i wspólnego przyłącza zewnętrznego.

Rys. 4 Schemat zakresu oceny i Procedur OOŚ dla Projektu 3.

 

Projekt 4

Projekt inwestycyjny składa się z budowy kilku farm wiatrowych, przyłączonych do wspólnej infrastruktury przyłączeniowej zewnętrznej. Nie znane są warunki przyłączenia i zakres inwestycji związany z budową infrastruktury przyłączeniowej lub infrastruktura przyłączeniowa jest realizowana przez odrębny podmiot, nie wykonujący żadnej z przyłączonych do niej FW.

Dla każdego projektu obejmującego budowę odrębnej farmy wiatrowej, prowadzona jest odrębna Procedura OOŚ. W ramach każdej procedury niezbędne jednak jest dokonanie oceny wpływu skumulowanego zarówno danej farmy i przyłącza zewnętrznego, jak i pozostałych farm przyłączonych do niego.

Także dla przyłącza zewnętrznego prowadzona jest odrębna Procedura OOŚ, w ramach której oceniony jest wpływ kumulatywny wszystkich farm, które mają zostać przyłączone wspólną infrastrukturą przyłączeniową zewnętrzną.

 

Rys. 5 Schemat zakresu oceny i Procedur OOŚ dla Projektu 4.

  

6.4. Organy administracji prowadzące postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farm wiatrowych

Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farmy wiatrowej należy złożyć do odpowiedniego organu. O właściwości organu decydują przepisy art. 75 Uooś.

W większości wypadków organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farmy wiatrowej będzie wójt gminy (ewentualnie burmistrz lub prezydent miasta), na terenie której zaplanowano realizację przedsięwzięcia.

W przypadku farmy wiatrowej wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana farma wiatrowa,
w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Nie ma ustalonej formy prawnej tego porozumienia. Ważne jest, aby porozumienie:

  • zostało zawarte w momencie rozpoczęcia procedury w sprawie wydania dsu,
  • zawierało ustalenia dotyczące zasad prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa (tzw. „konsultacji społecznych") na terenie wszystkich gmin, na których realizowane jest przedsięwzięcie (miejsce składania uwag, miejsca obwieszczeń i zawiadomień, zasad dostępu do dokumentacji),
  • zawierało ustalenia co do zasady informowania wszystkich zainteresowanych organów oprzebiegu postępowania, przez organ prowadzący postępowanie,
  • zostało właściwie udokumentowane - może mieć formę np. notatki służbowej, podpisanej przez wszystkie zainteresowane strony.

Niezbędne jest też powołanie w decyzji środowiskowej wydanej przez organ prowadzący postępowanie art. 75 ust. 4 Uooś.

W przypadku farmy wiatrowej realizowanej w części na terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska. Do terenów zamkniętych zaliczamy tereny wojskowe, ale również tereny kolejowe, wskazane w decyzji nr 45 Ministra Infrastruktury z 17 grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dziennik Urzędowy Ministra Infrastruktury nr 14, poz. 51). Zdarza się, że linie elektroenergetyczne łączące elektrownie z GPZ przechodzą przez tory kolejowe. W takim wypadku należy złożyć wniosek o wydanie decyzji środowiskowej do właściwego miejscowo RDOŚ.

 

6.5. Opis postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farm wiatrowych należących do I grupy przedsięwzięć

W niniejszym rozdziale opisano schemat postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla lądowych farm wiatrowych o mocy nominalnej nie mniejszej niż 100 MW. Skupiono się przy tym na opisaniu elementów charakterystycznych dla procedur dla FW.

Poniżej przedstawiono schemat postępowania. Jego szczegółowy opis znajduje się, jak wspomniano wcześniej, w opracowaniu „Postępowanie administracyjne w sprawach określonych ustawą z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko".

Schemat postępowania dla farm wiatrowych z I grupy:

1. Kwalifikacja farmy wiatrowej do I grupy przedsięwzięć

2. Wykonanie Raportu OOŚ

3. Złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

4. Wszczęcie postępowania przez organ administracji

5. Wystąpienie organu prowadzącego postępowanie do odpowiednich organów współdziałających
o uzgodnienie / opinię dotyczącą warunków realizacji farmy wiatrowej

6. Wydanie opinii i uzgodnienia przez organy współdziałające

7. Przeprowadzenie przez organ prowadzący postępowanie procedury udziału społeczeństwa

8. Wydanie dsu

9. Podanie do publicznej wiadomości o wydaniu dsu

6.6. Opis postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farm wiatrowych należących do II grupy przedsięwzięć

Postępowanie to jest najczęściej spotykanym postępowaniem prowadzonym dla FW, powstających w Polsce. Większość z nich ma bowiem moc całkowitą mniejszą niż 100 MW,
a jednocześnie stosowane obecnie EW mają najczęściej wysokość przekraczającą 30 m.

Postępowanie dla FW z II grupy przebiega zgodnie z poniższym opisem.

Schemat postępowania dla farm wiatrowych z II grupy:

1. Kwalifikacja farmy wiatrowej do II grupy przedsięwzięć

2. Wykonanie karty informacyjnej przedsięwzięcia

3. Złożenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

4. Wszczęcie postępowania przez organ administracji

5. Wystąpienie organu prowadzącego postępowanie do odpowiednich organów współdziałających
o opinię dotyczącą konieczności przeprowadzenia OOŚ i ustalenie zakresu raportu

6. Wydanie opinii przez organy współdziałające

7. Wydanie przez organ prowadzący postępowanie postanowienia o konieczności przeprowadzenia OOŚ i zakresie raportu lub postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia OOŚ

8A. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (gdy nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia OOŚ)

8B. Sporządzenie przez inwestora raportu i przedłożenie go organowi prowadzącemu postępowanie w przypadku stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia OOŚ

9. Wystąpienie organu prowadzącego postępowanie do odpowiednich organów współdziałających
o uzgodnienie / opinię dotyczącą warunków realizacji farmy wiatrowej

10. Wydanie opinii i uzgodnienia przez organy współdziałające

11. Przeprowadzenie przez organ prowadzący postępowanie procedury udziału społeczeństwa

12. Wydanie dsu

13. Podanie do publicznej wiadomości o wydaniu dsu

 

6.7. Opis postępowania w procedurze ponownej oceny oddziaływania farmy wiatrowej na środowisko

To postępowanie zostało wprowadzone przez Uooś. Ponowna ocena oddziaływania na środowisko może być przeprowadzona tylko w ramach postępowań zmierzających do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10 i 14 Uooś (nazywanych dalej „decyzjami budowlanymi").

Ponowną OOŚ można przeprowadzić wyłącznie przed uzyskaniem:

  • decyzji o pozwoleniu na budowę,
  • decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego,
  • decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych,
  • decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,
  • decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

Tak więc ponowna OOŚ może zostać przeprowadzona przed budową farmy wiatrowej - taka inwestycja wymaga bowiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Podczas ponownej OOŚ przedmiotem oceny powinny być te elementy projektu FW, które uległy zmianie względem projektu, dla którego już została wydana dsu. Oczywiście musi zostać oceniony wpływ przeprowadzonych zmian na całość oddziaływań, ale nie oznacza to, że w przypadku, gdy wprowadzone zmiany nie powodują zwiększenia oddziaływań na całość środowiska lub na jego elementy, można zmienić uprzednio określone uwarunkowania środowiskowe realizacji inwestycji.

Procedurę ponownej oceny opisano w tabeli poniżej.

Schemat ponownej OOŚ dla farmy wiatrowej:

  1. Pierwszym etapem ponownej OOŚ dla farmy wiatrowej jest stwierdzenie jej potrzeby. Może to nastąpić jedynie w 3 przypadkach:
  • w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej po przeprowadzeniu OOŚ,
  • na wniosek zainteresowanego podmiotu,
  • w postanowieniu organu wydającego decyzję budowlaną lub decyzję o zezwoleniu narealizację inwestycji drogowej, jeśli projekt budowlany różni się od ustaleń określonych
    w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
  • 2. Raport sporządzany na potrzeby ponownej OOŚ jest bardziej szczegółowy od raportu sporządzanego przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport powinien:
  • zawierać informacje, o których mowa w art. 66 Uooś, określone ze szczegółowością
    i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
    i decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9, pkt 11-13 i pkt 15 - 18 Uooś, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane;
  • określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzjach, o których mowa
    w art. 72 ust. 1 pkt 2-9, pkt 11-13 i pkt 15 - 18 Uooś, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane.

W wypadku, kiedy ponowna ocena przeprowadzana jest na wniosek inwestora, może on wystąpić do organu odpowiedzialnego za wydanie decyzji budowlanej o określenie zakresu raportu (zamiast raportu przedkłada wówczas kartę informacyjną przedsięwzięcia).

  1. Raport przedkładany jest do organu odpowiedzialnego za wydanie decyzji budowlanej.
  2. Organ odpowiedzialny za wydanie decyzji budowlanej, po otrzymaniu raportu, występuje do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia.
  3. Przed wydaniem uzgodnienia RDOŚ występuje do właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o wydanie opinii. Opinia jest wydawana w formie postanowienia.
  4. Procedurę udziału społeczeństwa przeprowadza organ odpowiedzialny za wydanie decyzji budowlanej, na wniosek RDOŚ. Wystąpienie RDOŚ z tym wnioskiem może być przeprowadzone równolegle z wnioskiem RDOŚ o wydanie opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzane jest w standardowy sposób, który został opisany w Wytycznych.

Po zakończeniu 21-dniowego okresu na składanie uwag i wniosków przez społeczeństwo, organ odpowiedzialny za wydanie decyzji budowlanej przekazuje je do RDOŚ, a ten ma obowiązek wziąć je pod uwagę przy wydaniu uzgodnienia.

  1. Efektem przeprowadzenia ponownej OOŚ jest postanowienie o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia, wydawane przez RDOŚ.

 

6.8. Opis postępowania w procedurze oceny oddziaływania farmy wiatrowej na obszar Natura 2000

Należy podkreślić, że ocena oddziaływania farm wiatrowych na obszar lub obszary Natura 2000 dla farm wiatrowych odbywa się zwykle w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach. W Raporcie OOŚ niezbędne jest wówczas m.in. określenie wpływu przedsięwzięcia na obszary sieci Natura 2000.

Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 odbywa się również w ramach ponownej OOŚ, jeśli taka jest przeprowadzana.

Opisana w tym rozdziale ocena oddziaływania farmy wiatrowej na obszar Natura 2000 dotyczy jedynie tych farm, których nie można zaliczyć do przedsięwzięć z I lub II grupy. Opierając się na przepisach Rozporządzenia OOŚ należy stwierdzić, że w polskich warunkach należą do nich jedynie te FW, które składają się z elektrowni o całkowitej wysokości mniejszej od 30 m,
a jednocześnie o mocy nominalnej nie większej od 100 MW. Dla pozostałych farm ocena oddziaływania na obszar Natura 2000 jest przeprowadzana w ramach postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 może być przeprowadzona przed wydaniem każdej decyzji administracyjnej zezwalającej na realizację przedsięwzięcia.

Ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 przebiega wg schematu opisanego w tabeli poniżej.

Schemat oceny oddziaływania FW z III grupy przedsięwzięć na obszary Natura 2000:

  • 1. Organ odpowiedzialny za wydanie dowolnej decyzji administracyjnej, wymaganej przed rozpoczęciem realizacji farmy wiatrowej (dalej nazywanej „decyzją właściwą"), nienależącej doIlub II grupy przedsięwzięć, ma obowiązek rozważyć, czy ta farma może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (przedsięwzięcia III grupy).
  • 2. W wypadku stwierdzenia potencjalnej możliwości oddziaływania parku wiatrowego na obszar Natura 2000, organ administracji wydaje postanowienie, o konieczności przedłożenia przez wnioskodawcę do RDOŚ dokumentacji przedsięwzięcia, tj.:
  • 2.1. wniosku o wydanie decyzji właściwej,
  • 2.2. karty informacyjnej przedsięwzięcia,
  • 2.3. poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,
  • 2.4. wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku.

 

  • 3. Na tym etapie możliwe są 2 ścieżki postępowania:

W wypadku, gdy po analizie dokumentacji RDOŚ stwierdzi, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na obszary Natura 2000, wydaje postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny (art. 97 ust. 5 Uooś).

W wypadku, gdy po analizie dokumentacji RDOŚ stwierdzi, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, wydaje postanowienie o potrzebie przeprowadzenia oceny (art. 97 ust. 1 Uooś).

  • 4. RDOŚ stwierdza potrzebę lub brak potrzeby oceny, uwzględniając łącznie uwarunkowania, októrych mowa w art. 63 ust. 1 Uooś, w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia naobszar Natura 2000, w szczególności w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz biorąc pod uwagę skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami.

W postanowieniu o potrzebie przeprowadzenia oceny regionalny dyrektor ochrony środowiska nakłada obowiązek przedłożenia, w dwóch egzemplarzach wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i określa zakres tego raportu.

Zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 powinien być ograniczony do określenia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

  • 5. Procedurę udziału społeczeństwa przeprowadza organ odpowiedzialny za wydanie decyzji właściwej, na wniosek RDOŚ. Postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzane jest wstandardowy sposób, który został opisany w innej części Wytycznych.
  • 6. Po zakończeniu 21-dniowego okresu na składanie uwag i wniosków przez społeczeństwo, organ odpowiedzialny za wydanie decyzji właściwej przekazuje je do RDOŚ, a ten ma obowiązek wziąć je pod uwagę przy wydaniu uzgodnienia.
  • 7. RDOŚ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu swojego postanowienia RDOŚ ma obowiązek, niezależnie od wymagań KPA, zawrzeć również:
  • 7.1. informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz otym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;
  • 7.2. informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Organ administracji odpowiedzialny za wydanie decyzji właściwej musi w niej uwzględnić warunki, które określił RDOŚ w postanowieniu.

  • 8. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 Uop, RDOŚ odmawia uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

 

6.9. Wybrane problemy związane z oceną oddziaływania na środowisko farm wiatrowych

Poniżej opisano wybrane problemy występujące podczas prowadzenia Procedury OOŚ, specyficzne dla FW. Poniższe uwagi odnoszą się w większości do FW zarówno z I jak i do II grupy przedsięwzięć.

  1. Wniosek o wydanie dsu składany jest najczęściej do wójta gminy, na terenie której będzie realizowana farma. Należy jednak już na tym etapie zwrócić uwagę, czy linie kablowe lub inne elementy infrastruktury planowane w ramach farmy nie przecinają torów kolejowych (terenu zamkniętego). W takim wypadku organem, do którego należy złożyć wniosek, będzie właściwy miejscowo RDOŚ.
  2. Inwestor farmy wiatrowej z I grupy może na etapie wniosku wystąpić do organu prowadzącego postępowanie o określenie zakresu raportu dla farmy. W takim wypadku składa wraz z wnioskiem nie raport, lecz kartę informacyjną przedsięwzięcia. Organ prowadzący postępowanie, po zasięgnięciu opinii RDOŚ oraz odpowiedniego organu Inspekcji Sanitarnej (zwykle PPIS), wydaje postanowienie określające zakres raportu. Ma na to 30 dni od otrzymania wniosku. Ustalenie zakresu raportu będzie obowiązkowe (art. 62 ust. 2 Uooś), jeśli farma wiatrowa może transgranicznie oddziaływać na środowisko. Dotyczy to morskich farm wiatrowych, a także farm lądowych położonych w sąsiedztwie granicy państwa.

W przeciwieństwie do farm wiatrowych z I grupy, w wypadku grupy II wnioskodawca nie może wystąpić o określenie zakresu raportu. Zakres ten zostanie określony przez organ prowadzący postępowanie, a także przez organy opiniujące (RDOŚ i PPIS) w ich postanowieniach.

  1. Przed złożeniem wniosku o wydanie niezbędne jest określenie lokalizacji farmy wiatrowej i zasięgu jej oddziaływania, ponieważ wraz z wnioskiem należy przedłożyć mapę ewidencyjną i (o ile liczba stron postępowania jest mniejsza od 20), wypisy z rejestru gruntów o takim właśnie zakresie. W wypadku farm wiatrowych jest to bardzo trudne zadanie, ponieważ ich oddziaływania mogą być różnie określane. W wypadku oddziaływania akustycznego ta odległość to zwykle ok. 250 - 400 m (jak wynika z doświadczenia autorów) od elektrowni, ponieważ w tej odległości hałas generowany przez stosowane obecnie typowe turbiny osiąga poziom dopuszczalny na terenach chronionych akustycznie tj. 40 - 50 dbA.[2] Oddziaływanie na krajobraz może, w zależności od ukształtowania terenu, sięgać od kilku do kilkunastu kilometrów. Farmy mogą też wywierać negatywne oddziaływanie na obszary Natura 2000, oddalone o dziesiątki kilometrów, jeśli park wiatrowy usytuowany jest na trasie przelotu ptaków chronionych z jednego obszaru Natura 2000 do drugiego.

W związku z tak dużą trudnością w określeniu zasięgu oddziaływania farmy zaleca się, aby do wniosku dołączać mapy ewidencyjne i wypisy z rejestru gruntów dla terenu objętego bezpośrednim, najbardziej uciążliwym oddziaływaniem farmy, tj. oddziaływaniem akustycznym. Należy pamiętać, że mapy i wypisy z rejestru gruntów powinny obejmować także infrastrukturę towarzyszącą farmy, tj. drogi, kable itd. oraz teren, na który mogą te elementy farmy oddziaływać (tj. przynajmniej działki sąsiednie).

  1. Po otrzymaniu kompletnego i poprawnego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ wszczyna postępowanie. Organ ustala, kto jest stroną postępowania i zawiadamia strony o wszczęciu postępowania. Jeśli liczba stron przekracza 20, można je zawiadomić w drodze obwieszczenia lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób (zgodnie z art. 74 ust. 3 Uooś w związku z art. 49 KPA). W aktach postępowania powinna się znaleźć notatka służbowa, zawierająca ustalenie stron postępowania. W związku ze stosunkowo dużym zasięgiem oddziaływania farm wiatrowych, niemal w każdym przypadku będziemy mieli do czynienia z liczbą stron postępowania przekraczającą 20. Wyjątkiem będą jedynie farmy zlokalizowane na dużych obszarach terenu należących do niewielkiej liczby właścicieli.
  2. Ważnym elementem raportów o oddziaływaniu na środowisko powinna być analiza skumulowanego oddziaływania farmy wiatrowej. Z doświadczenia autorów Wytycznych oraz wyników międzynarodowych badań wynika, że oddziaływaniami farm wiatrowych, które mogą się wzajemnie kumulować, są w typowych sytuacjach:
    • hałas,
    • oddziaływanie na krajobraz,
    • oddziaływanie na ptaki i nietoperze.

Tak więc w szczególności te elementy powinny być poddane analizie kumulacji wpływów na środowisko (co oczywiście nie wyklucza możliwości kumulowania się innych oddziaływań). Badając oddziaływania skumulowane należy brać pod uwagę nie tylko przedsięwzięcia już istniejące, ale również wszystkie te projektowane farmy wiatrowe, dla których złożono już przynajmniej wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

  1. Istotnym elementem postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest procedura udziału społeczeństwa. Lokalne społeczności są zwykle żywo zainteresowane projektami farm wiatrowych na ich terenie i często zgłaszają uwagi i wnioski w trakcie tej procedury. Dlatego należy zadbać, aby była właściwie przeprowadzona. Należy zwrócić uwagę, że przepisy wymagają, aby podanie do publicznej wiadomości informacji
    o postępowaniu z udziałem społeczeństwa nastąpiło poprzez:
  • udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie,
  • ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego
    w sprawie,
  • ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,
  • w przypadku, gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

Przykładem właściwego sposobu obwieszczenia w miejscu realizacji przedsięwzięcia będzie rozwieszenie ogłoszeń na tablicach ogłoszeniowych w sołectwach, na terenie których będą zlokalizowane elektrownie wiatrowe bądź infrastruktura towarzysząca.

  1. Wystąpienie o uzgodnienie RDOŚ i opinię organu Inspekcji Sanitarnej oraz procedura konsultacji społecznych mogą przebiegać jednocześnie. Stwarza to jednak pewne zagrożenie w przypadku, gdy w trakcie uzgodnień dsu z RDOŚ dochodzi do znaczących zmian
    w projekcie lub dokumentacji środowiskowej. Ze względu na fakt, iż społeczeństwo powinno mieć prawo zapoznania się z ostateczną wersją Raportu OOŚ, w przypadkach istotnych uzupełnień lub zmian tego dokumentu, należy przeprowadzić ponowną procedurę udziału społeczeństwa po uzyskaniu uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań i przed wydaniem dsu.
  2. W przypadku farm wiatrowych możliwe jest zastosowanie procedury ponownej OOŚ. Podczas ponownej OOŚ przedmiotem oceny powinny być te elementy projektu, które uległy niewielkim zmianom względem projektu, dla którego już została wydana dsu. Oczywiście musi zostać oceniony wpływ przeprowadzonych zmian na całość oddziaływań, ale nie oznacza to że w przypadku gdy wprowadzone zmiany nie powodują zwiększenia oddziaływań na całość środowiska lub na jego elementy, można zmienić uprzednio określone uwarunkowania środowiskowe realizacji inwestycji. To samo odnosi się do zmian w otoczeniu środowiskowym inwestycji. Jeśli one nie powodują faktycznych zmian w oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zakres określonych w dsu powienien zostać bez zmian. Jeśli jednak powodują one zmniejszenie potencjalnych oddziaływań, można także zmniejszyć odpowiednio uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia. Jeśli natomiast zwiększają, należy także określić bardziej restrykcyjne uwarunkowania. Jeśli więc, np.: w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej FW było w momencie wykonywania pierwszej OOŚ siedlisko podmokłe, będące miejscem lęgowym/żerowiskowym ptaków będących pod ochroną, uzasadnionym było wpisanie do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczności odsunięcia elektrowni najbliżej znajdujących się od tego siedliska na bezpieczną odległość, lub rezygnacja z tych EW. Jeśli jednak w okresie od wydania decyzji, do czasu wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (może to być wszak okres nawet 6 lat) siedlisko to uległo degradacji i nie stanowi już miejsca występowania ptaków chronionych, może być uzasadnione wystąpienie o ponowną ocenę środowiskową, mającą na celu stwierdzenie możliwości lokalizacji na tych terenach EW. Opisana sytuacja może także wystąpić w odwrotnym schemacie, kiedy to na terenie, dla którego została wydana dsu dla FW, pojawiło się siedlisko typowe dla gatunków chronionych i organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę dojdzie do wniosku, iż niezbędna jest ponowna ocena, czy planowana FW nie spowoduje w zatwierdzonym już kształcie zagrożenia znaczącymi oddziaływaniami. Nie oznacza to jednak, że w ramach ponownej oceny może ulec zmianie projekt w elementach nie mających żadnego znaczenia dla tego właśnie, nowo powstałego siedliska - np. organ zażądałby przesunięć czy likwidacji EW pozostających poza strefą wpływu na to siedlisko.
  3. Sporym problemem przy postępowaniach OOŚ dla farm wiatrowych jest nieprawidłowe stosowanie art. 10 § 1 KPA. Przepis ten mówi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Częstą praktyką organów prowadzących postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zawiadamianie stron o zakończeniu postępowania, które następuje po zakończeniu postępowania z udziałem społeczeństwa (tzw. konsultacji społecznych) oraz uzyskaniu postanowienia RDOŚ uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia i opinii PPIS w tym zakresie, ale jeszcze przed wydaniem dsu. Organ w takim zawiadomieniu informuje najczęściej, że strony mogą zapoznać się z dokumentacją postępowania, w tym treścią zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań oraz wypowiedzieć na ich temat w jego siedzibie a także wyznacza termin na dokonanie powyższych czynności. Jest to szczególnie uciążliwe w postępowaniach prowadzonych dla farm wiatrowych, które ze względu na konieczność wykonania monitoringu przedinwestycyjnej inwentaryzacji ptaków i nietoperzy trwają najczęściej minimum 1 rok. Dodatkowe zawiadomienie stron i wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się oznacza przedłużenie postępowania o kolejny miesiąc.

Tymczasem uprawnienia stron w postępowaniu w sprawie dsu są bardzo dobrze zabezpieczone. W szczególności w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa wszyscy zainteresowani mieszkańcy (w tym strony postępowania) mają możliwość zapoznania się z dokumentacją postępowania i wypowiedzieć się na jej temat w ciągu 21 dni. Jest to procedura rzadko spotykana w postępowaniach administracyjnych. Jej zastosowanie w postępowaniu w sprawie dsu powoduje, że nie ma potrzeby, aby przed wydaniem decyzji środowiskowej dodatkowo zawiadamiać strony postępowania, ponieważ mogły one w trakcie postępowania administracyjnego skorzystać z uprawnienia, jakie daje art. 10 § 1 KPA.

Po wydaniu zakończeniu postępowania z udziałem społeczeństwa oraz uzyskaniu postanowień uzgadniających warunki realizacji przedsięwzięcia należy więc od razu wydać dsu.


[1] http://www.gdos.gov.pl/ 

[2] Patrz: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U.  nr 120, poz. 826)

 


cofnij
Partnerzy:
Copyright © 2014 FNEZ - Fundacja na rzecz Enegeryki Zrównoważonej
Elektrownie wiatrowe, farmy wiatrowe, oceny oddziaływania na środowisko